Da bi ksenotransplantacija (presađivanje organa i tkiva  sa  životinja) bila dopuštena, presađeni organ ne smije  narušiti integritet pihološkog ili genskog identiteta osobe koja ga prima i mora postojati potvrđena biološka mogućnost da će presadba biti uspješna i da primatelja neće izložiti pretjeranim rizicima.

 

                                                                                                           (Papa Pio XII., 1956. i Papa Ivan Pavao II.,  2000.)

 

 

 

Premda još daleko od ostvarenja, ksenotransplantacija već sada potiče brojna pitanja antropološke, etičke, psihološke, svjetonazorske, zakonodavne i druge naravi.  Upućujemo na dokument  Papinske akademije za život: “Prospects for xenotransplantation” (26. 9. 2001.). U njemu je predmet iscrpno obrađen  s gledišta teološke antrolopolgije, moralne teologije, bioetike,  sociologije i prava, a priložene su i praktične smjernice  za daljnje istraživanje i eventualnu praktičnu primjenu. S bioetičkog gledišta naglasak je na riziku po zdravlje, a zahtijeva se isto što i za druge vrste transplantacije. S obzirom na veliku osjetljivost predmeta, antropološka i moralno-teološka prosudba vrlo je obzirna i oprezna, a bitan je zaključak  da ksenotransplantacija ne narušava čovjekov osobni identitet.

 

                                                                                                                                      Akademik Antun Švajger †,  2003.

 


baby-fae-Stephanie-Fae-Beauclair

 

Baby Fae, neuspješni i etički neprihvatljivi pokušaj ksenotransplantacije, 1984.

 


 

KSENOTRANSPLANTACIJA

Bioetićki forum – Prezentacija 2010. g.